İki gecedir, 1 lt süt içiyorum. Fitness için kalsiyum gerekiyormuş öğrendim ve suyunu çıkardım işin. Normalde bir kaşık yoğurt veya bir bardak süt ile camış gibi uyuyabilen ben iki gecedir uyku halinden pek bir uzağım. Bu gece de uyuyamadım kalktım internetten biraz araştırma yaptım. Kalsiyumun fazlası uykuyu kaçırabiliyormuş. Her ne kadar süt ile laktik asit alsa da vücud bu sebepten dolayı uykuyu da kaçırabiliyormuş. Sınav zamanları içtiğim çok kahveden farkı yok. Gözlerim kapanmak istiyor ama bir şekilde açık kalıyorlar, bilmediğim bir sebepten dolayı. Final zamanı bir de sütü deneyeceğim…

Yalnız ertesi güne çok pis uyku yapıyor melet aklınıza olsun. 12 saat uyudum gene kendime gelemedim, üstüne bütün gün de uykum vardı. Kalsiyumcuklarımız o saatlerde işlerini bitirmiş uyumak istiyorlar. Derslerde kafam hep öne düştü, bazen öyle de kaldı..

Bütün suç sütte de değil gerçi. Bu gece uyutmayan yalnızca o değil…

Yasaklar ve otoriteye karşı tatlı sert, alaycı bir Sinan Çetin kısa filmi. Film 1934 yılında geçen bir hikayeyi anlatıyor. Esas konu ise o yıllarda dönem hükümetin radyolarda Türk müziğinini yasaklaması. Yerine ise Avrupa müziklerini zorlaması.  Pek çoğumuzun masum bir yasa sandığı şapka kanunu gibi Avrupa’dan gelen modern ve aydın yaşam tarzı ya da bilmediğimiz başka bir şey…  Özellikle filmde geçen “-Sazla batı oluğ mu lan?” bana “başörtüsü ile laiklik olur mu?”yu hatırlattı. Film bir kez daha göstermiş ki insanların kültürüne ve yaşam tarzına karışan devlet gerçekten tuhaf durumlara düşüyor, eziliyor, küçülüyor…

Bir 11 Mart daha… Bu seferki biraz değişik oldu ama… Ömrümün yaklaşık olarak üçte biri bu gece bitti… 01-06 gece nöbetimi düşünüyordum ki hayatımın ilk süpriz doğumgünü partisi çıkageldi… En güzel doğum günümdü… Hediyem ise görünürde Sünger Bob’du. Tabii ki esas hediye baska… Çok teşekkür ederim… Ne kadar teşekkür etsem azdır…

Bağlanmayacaksın bir şeye, öyle körü körüne.
“O olmazsa yaşayamam.” demeyeceksin.
Demeyeceksin işte.
Yaşarsın çünkü.
Öyle beylik laflar etmeye gerek yok ki.
Çok sevmeyeceksin mesela. O daha az severse kırılırsın.
Ve zaten genellikle o daha az sever seni,
Senin onu sevdiğinden.
Çok sevmezsen, çok acımazsın.
Çok sahiplenmeyince, çok ait de olmazsın hem.
Hatta elini ayağını bile çok sahiplenmeyeceksin.
Senin değillermiş gibi davranacaksın.
Hem hiçbir şeyin olmazsa, kaybetmekten de korkmazsın.
Onlarsız da yaşayabilirmişsin gibi davranacaksın.
Çok eşyan olmayacak mesela evinde.
Paldır küldür yürüyebileceksin.
İlle de bir şeyleri sahipleneceksen,
Çatıların gökyüzüyle birleştiği yerleri sahipleneceksin.
Gökyüzünü sahipleneceksin,
Güneşi, ayı, yıldızları…
Mesela kuzey yıldızı, senin yıldızın olacak.
“O benim.” diyeceksin.
Mutlaka sana ait olmasın istiyorsan birşeylerin…
Mesela gökkuşağı senin olacak.
İlle de bir şeye ait olacaksan, renklere ait olacaksın.
Mesela turuncuya, yada pembeye.
Ya da cennete ait olacaksın.
Çok sahiplenmeden, Çok ait olmadan yaşayacaksın.
Hem her an avuçlarından kayıp gidecekmiş gibi,
Hem de hep senin kalacakmış gibi hayat.
İlişik yaşayacaksın. Ucundan tutarak…

CAN  YÜCEL

İlk olarak ntvmsnbc.com ‘da okuduğum bir haberle başlamak istiyorum. “İstanbul Barosu: Eğitim Türbansız Olmalı” başlıklı haber şöyle devam ediyor. “Türban tartışmalarına katılan İstanbul Barosu, ‘eğitimin türbansız sürdürülmesinin laiklik açısından bir zorunluluk olduğunu’ savundu. … Okullara türbanla girilmesinin laiklik ilkesini yaralayacağını savunan Baro açıklamasında, ‘Laiklik ilkesi zedelendiği takdirde ulus bütünlüğü de bozulacak ve toplumsal huzursuzluklar ortaya çıkacaktır’ denildi.”

“’Dünyanın neresinde böyle bir yasak var’ diyen Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’ın eksik bilgilendirildiğini vurgulayan Baro, Almanya ve Fransa’da okullara türbanla girmenin yasak olduğunu hatırlattı.”

Şimdi Tayyip yasağı kaldıracağından ya da kaldırmak istediğinden böyle konuşmuyor. “Ben kaldıracaktım da, olmadı, kaldırtmadılar…” diyebilmek onun için yeter! Zaten gerçek anlamda en az diğer işbirlikçiler kadar “işbirlikçi” olduğunu biliyorum. Eğer şaşar da yarın bir gün gerçekten kaldırırsa da yasağı, inanmayacağım. Kesinlikle altından bir çıkarı olacaktır. Bu körük medya, AKP’nin CHP ile yaptığı kayıkçı kavgasını kesim dedikleri insanları çatıştırmak için bile kullanabilir. Her iki parti de bundan güç sağlayacaktır ki gene birine kızan ötekine oy verecek, tekel kurulmuş olacaktır. Yaptıkları aslında kayıkçı kavgasından ziyade cambazı göstermektir.

Laikliğe dönecek olursak, atam.gov.tr (Atatürk Araştırma Merkezi Başkanlığı) ’den laikliğin tanımına baktığımda “laik” kelimesinin hepimizin bildiği üzere yabancı bir kelime olduğunu gördüm. Araştırma merkezi bunu gayet güzel açıklamış. İlkokul yıllarımda laikliğin tam olarak ne olduğunu bilmediğim aklıma geldi. Ortaokul arkadaşlarım 29 Ekim kutlamalarında “Türkiye laiktir, laik kalacak” diye bağırdıktan sonra Türkçe öğretmenim laiklik nedir diye sormuştu, bilmiyorlardı. Esip gürlemeye ufaklıktan başlıyoruz ama çocukken de yetişkinken de değişmiyor, körü körüne gidiyoruz.

Bildiğim kadarıyla dünya üzerinde anayasasında Laiklik kelimesi geçen iki ülke Fransa ve Türkiye. Pek çok ülke devletin dinini belirtmiş anayasasında. Orta ve Güney Amerika ülkeleri, pek çok Müslüman ülke ve Avrupa’da başta İngiltere… İngiltere devletin dininin Protestan Kilisesi olduğunu ama diğer din mensuplarının da aynı hak ve özgürlüklere sahip olduğunu belirmiştir. Bu İngiltere ki kendi toprağında türban ile üniversiteye gidemeyen vatandaşlarımızı devlet okullarına kabul eden Hıristiyan bir ülke! Türkiye’de türbanlı olduğu için okula alınmayıp da diğer bir Hıristiyan ülke Avusturya’ya giden vatandaşlarımızın haberlerini çok gördük…

Şimdi baro bana çıkmış da anayasa, hak hukuk diye zırvalarsa küfrederim ve küfretmeye hakkım var. Hem küfrederim hem de medeni kanunu aldığımız İsviçre anayasasında “Devlet halkın dini inancına ters öğretimde bulunamaz” maddesini hatırlatırım!

Anlamını dahi bilmediğimiz bir kelimenin üzerinden ne isterlerse yaptırmaya çalışıyorlar. Bu adamlar sapkın. Zamanında cebinde takke taşıdığı ya da sadece Cuma Namazına gittiği için memurlar hakkında soruşturma açan zihniyetten başka ne beklenebilir! Laiklik adı altında ateistliği veriyorlar şerbet niyetine de biz safların haberi olmuyor. Şimdi anlatsan bir şeyi, hoşuna gitse bu arkadaşların karar alıp yapacak olsalar sonra da desen ki bak bu şu dinde var iptal ederler. Beyinleri hasta bunların. Türbanlı öğrenciyi okutmamayı bırak, çocuğunun mezuniyet törenine gelen anneyi bile okula almıyorlar. Türban takmak bu mutluluktan mahrum kalmayı gerektiriyor mu? Elbette ki küfretmeye hakkım var, kavga etmeye de…

Nasıl ki ben bir Müslüman olarak başkasını zorlayamazsam bu hasta beyinler de beni zorlayamaz. Madem istemiyorsun türbanı, yanlış bir şey, insanlar cahilliklerinden yapıyor bunu al sana silah! Üniversiteye giden kızı eğit; ama yıkama beynini, kendin gibi yoksullaştırma, anlat görüşünü. Madem iyi olan güzel olan seninki, seçsin özgür iradesiyle. Aydın olan sizlersiniz ya zorbalıkla değil de güzellikle yapın, hazır fırsatınız da varken. Varsa güzel bir yanı yaptığınızın anlatın… Aslında baronun kararı da çok saçma, gerçi türban üstüne genel kanı öyle. İnsanlar birbirine tarafsız yaklaşamıyormuş! O zaman tek tip kıyafet yapalım, herkes türbanlı olsun, tarafsızlık olsun? Tarafsızlık için yaptığımı söylesem haklı olur muyum? Bırak o zaman herkes istediğini giysin.

“Türkiye 1 milyon Ermeni be 30 bin Kürd’ü öldürdü” sözleriyle Nobel Ödülü alan ünlü yazarımız Orhan Pamuk’un, ödül töreninden birkaç ay önce ATV Ana Haber’e konuk olduğunu daha dün gibi hatırlıyorum. Ali Kırca stüdyoda, adını hatırlayamadığım birisi ise Pamuk ile boğaz kenarında canlı yayındaydı. “Acaba ne diyecek?” diye pür dikkat izlemiştim. Ali Kırca’nın sorusu üzerine Orhan Pamuk, “Ağzımdan çıkmamış bir laf dönüp dolaşıyor, asla böyle bir demeç vermedim! Yabancı bir gazetedeki röportajıma sonradan eklenmiştir, asla ağzımdan böyle birşey çıkmadı” diye kendini parçaladı. O an rahatladım, sevindim, hoşuma gitti bu durum.

Çok geçmedi ki Orhan Pamuk ülke dışında verdiği demeçlerde sözünü defalarca tekrarladı. Türkiye’de ülke menfaatlerine ters düşen doğruları söylediği için üzerine gelindiğini ama durumun bundan ibaret olduğunu savundu durdu. Açıkçası ne kadar cesur bir aydın -ki aydınlık kavramı üzerine daha önce de yazmıştım- olduğunu gösterdi.

Orhan Pamuk esasta ne yapıyor? Yel değirmenlerine karşı olan savaşçı rolünde olduğu kesin. Tam olarak nasıl bir görüşün doğruluğuna inanıyor ki arkasında durma cesaretini gösteremiyor. Halk gerçekten Orhan Pamuk’a gıcık oluyor. Bu halkla yaşayıp da halk gibi düşünmediği için değil, halk gibi düşündüğünü gün gibi herkes biliyor. O da biliyor söyledikleri bana göre ün, başkasına göre ego, yani kişisel birşey adına, hatta kendine olan aşkı desek tam oturur.

Açıkça bellidir ki Orhan Pamuk dışarıda bir etki yaratmak istiyor ve oyunu gayet basit. Hollywood filmerinden görmeye alışık olduğumuz “bir ülkeye karşı bir adam, hero” temasını işlediği kesin. Aslında iyi oynadı diyemeyeceğim. O’nu kanatları altına alanlar bilmiyor mu söylediklerinin palavradan ibaret olduğunu! Çok inandırıcı olduğu için mi namı yürüdü yoksa O’nu ünlü edenlerin işine geldiği için mi?

Kimse kimseyi kandırmasın ve Orhan Pamuk ortalıkta “doğrucu aydın” diye dolaşmasın. Herkes düzenin farkında. İnsanın en çok gücüne giden iki yüzlülük. Söylerkenki çıkarı ne umurumda değil. Ne elde edecek bilmiyorum; ama iki yüzlülüğe gerek yok.

Bazı “aydınlarımız” ise bu adamım arkasında durdu. Gene aynı “aydınlarımız” türklüğe virüs dediği için hakkında dava açılan Hrant Dink’in arkasında durmuştu. Sebep, aydına mahkeme ile korkutma olmazmış. Olur mu olmaz mı felsefik, başka bir konu. Türklüğe hakaret olurmu? Yurt Sever Cepheliler hepimiz Hrant’ız diye bağırdı. Hatta bizim okulda basbas bağırırken beyaz bereli bir öğrenciyi dövdüler, Ogün Samast’a benziyor diye. Döverken de güvenlik kameralarını kırdılar, aman yüzleri belli olmasın.

Bizi bu ülkede kendilerine “aydın” diyenler hep aldatıyor ve hep “aydın” geçinenler kör karanlık duvarların arasına sıkışmış. Nasıl oldu, nereden oldu belli değil. O “aydın” doğdu ve hep “aydın” olacak! Başkalarının düşüncelerini alıp, sağdan soldan dolduruşa gelmek “aydınlık” ise bizde çok “aydın” var.

Aşağıdaki Orhan Pamuk’un nasıl ünlü olduğu ve nasıl fos bir yazar olduğu hakkında konuşmalar var. Ayrıca Orhan Pamuk’un nasıl bir içerik hırsızı olduğunu da gayet iyi anlatıyor.

Mutlu yıllar efendim herkese! İlk defa evden uzakta gireceğim yeni yıla, ama burası da evim gibi oldu artık. Ben mutlu gireceğim inşallah yeni yıla… Umarım herkes benden çok daha fazla mutlu olur. Nice mutlu senelere!

I slipped
Didn’t mean
Didn’t mean to do it that way
But I blew in on a whim, gone tomorrow
(shit) I’m gone today

Come, lets play along
And let each other lose
A win would cause an alarm
Don’t matter to me
Don’t matter to you

I could keep you all for myself
I know you gotta be free
So free yourself
I could keep you all for myself
I know you gotta be free
So free yourself

A self-inflicted wound, your gift
Impeccable aim
Can really clear a room
All the bodies piled up in your way

Oh yeah, it hurts
So bad, and it must

I could keep you all for myself
I know you gotta be free
So free yourself
I could keep you all to myself
I know you gotta be free
To kill yourself

Gecenin köründe blogun içeriği hakkında biraz düşünüyordum. Nasıl daha fazla insana hitab edebilirim diye. Ne yazmak, nasıl yazmak lazım?

Blogdaki yanlızlığım, mutluluğum gibi şeyleri konu edinen yazılar beni ve en fazla yakınımdaki insanları, beni tanıyanları ilgilendirir en fazla… MSN bloglardaki ağlak yazılardan pek bir farkı yok yani. Sonra düşündüm de neden bazıları duygularını anlatıyor ve tutuluyor; bazılarınki neden arada kalmış, okunması sıkıntı veren uzun yazılar oluyor? Bazı yazılar var, okuyorsun ve farklı hissediyorsun, uçar gibi. O da kendi yalnızlığını anlatıyor, öteki de…

Aslında olay basit, gerçek anlamıyla basit. Öyle birşey yazıyor ki yazdığı şeyi okumadan önce biliyorsun. Aslında o senin içinde, belki yaradılıştan belki de şartlardan öyle geliyor. Tam olarak ne anlatmak istediğini anlıyorsun çünkü konuya tamamen hakimsin. Sanki sen yazmışsın da son defa kontrol ediyorsun…Okuduktan sonra ‘evet, işte bu’ diyebiliyorsun. Ne yazdığını anlıyorsun çünkü yalın. Sana yazacağı bir şey olduğu için laf ebeliği yapmıyor. Anlaman onun için önemli. Ağzının açık kalmasına sebep olan şey kurduğu aklında bir paradoks gibi dönüp duran cümle değil. Yıllardır bildiğin ama kimseden, kendinden bile duymadığın öz… Yazar “Seni İçimden Terk Ediyorum” dediği zaman fark ediyorsun aslında ne hissettiğini… Sana çok yakın olmasına rağmen bilinmezi keşfediyorsun. İnsana haz veren bu oluyor.

Halledilmesi gereken araştırmak, uygun konuyu bulmak değil sanki. O zaman işi karışık hale getiriyor insan. Bir adım geriden bakmak yeter. Diğerlerinden farklı bakmak, gördüğünden korkmamak… Mahalle baskısından yılmayıp yazmak. Sanırım zor olan basit olanı yapmak…

Fazla söze gerek yok, gecenin köründe oda arkadaşlarımla gülmekten yarıldım. Onlarca defa izledim ama hala her izlediğimde gülüyorum… Karşınızda Yıkılmayan Adam, Cüneyt Arkın…