Home’ isimli şarkıları çok güzel ve pek çok kişi bu şarkı ile tanıyor grubu. Fakat benim favorim albümle aynı ismi taşıyan “Up from below”. Merak edenler için gelsin; “gel bebeğim”.

İlk hedef DASK-Adam ( Doğa Araştırmaları, Sporları ve Kurtarma Derneği – Anadolu Dağ Aşma Maratonu) var. Geçen sene orta mesafeli parkurda ikinci olduğum yarışmaya bu sene uzun mesafede katılmayı planlıyorum. Yarışma ortağımla yaptığımız zorlu bir antrenman programı var ve yaz tatilimin ilk bir ayını dolduruyor.

Hayırlısı diyoruz ve başlıyoruz eşyaları yerleştirmeye..

1. Pirinci ılık suda birkaç kez yıka
2. Yıkanmış pirinci yağda kırmadan, nazikçe biraz kavur
3. Her bardak 1 bardak pirinç için, 1.5 bardak sıcak su ekle
4. Tuzu, tavuk bulyonu, kesme şekeri ve birkaç damla limonu eksik etme
5. Su kaynayıp azalmaya başlayınca, daha az ısıtan bir ocağa geçir ve kısık ateşte pişmesini bekle.
6. Pilav olmaya yakınken altını kapat ve 10 dakika dinlendir

Kardeşim, neden olmuyor bu yahu. Ya çiğ kalıyor içi ya da dibi kömür oluyor…

Film müzisyenlerin felsefi konuşmalarının yanında performanslarını da içeriyor. Felsefe kısmında katılmadıklarımız olsa da (Orient Expressions – Nur’a atfen) Orient Expressions ve Mercan Dede’nin performanslarına diyecek yok.

En ilgimi çeken yer Mercan Dede’nin Ab-ı Hayat isimli şarkısı oldu. Klarnet başta olmak üzere klasik türk müziği enstrumanlarının kullanılması çok etkileyici diyebilirim, hele ki benim gibi bir klarnet sevdalısı için. Mercan Dede’nin yaptığı müziğe önceleri önyargı ile yaklaşırdım. Bunda biraz Mercan Dede dinleyen insanların, biraz da Sufi taraflarında bezimin olmamasını sebep olarak sayabiliriz. Bu güzel müzikten sonra biraz inceleme fırsatı buldum.

Son albümü ’800′de Ceza’nın rap yapması, Yıldız Tilbe’nin şarkı söylemesi bile beni dinlemekten alıkoyamadı. Özellikle albüme adını veren 800′e hayran kaldım, Ceza’nın rap söylediği kısımlar dahil olmak üzere 800 ile birlikte albümün en güzel diğer şarkısı (bence) Mercanistan.

Genel olarak Mercan Dede’nin müziği gerçekten insanı rahatıyor. Bu rahatlatma kafayı boşaltmak ya da stresi zamk ile almakla olmuyor. İnsanı düşünmeye sevkediyor. Düşünmeye fırsat bulmak, kendinle başbaşa kalabilmek daha bir durgunluk bir yandan da canlılık veriyor. Önyargımı kırarak büyük bir adım attığımı ve daha farklı şeyler tanıdığımı düşünüyorum. Bir film izledim hayatım değişmedi belki ama müzik zevkim büyük oranda değişti. Filmi de albümü de tavsiye ederim bilmeyenlere.

Pekçok saçma haber gördüm. Yorumların ise büyük kısmı saçma, aklı başında iki cümle yazan zor bulunuyor. Yani haber sitelerinin de flickr’dan pek farkı yok Az önce dikkatimi çeken şey şu haber altındaydı;

‘Büyükbabanızı yediğimiz için çok üzgünüz’,

Erromango Adası’nda yaşayan yerliler aradan 170 yıl geçmiş olsa da yedikleri misyonerin ailesinin 17 üyesinden özür diledi…

Haber nitelğini tartışmayacağım tabii ki. Benim dikkatimi çeken yorum ise;

” Gerçeği görmek lazım: tek bir kişi için bile, özür dilenirken, biz burada 90 yıldır aynı yalanı savunuyoruz hem de 1,5milyon can için. demek ki neymiş yamyamlar kadar bile uygar olamıyormuşuz.”

Bence tekrar düşünmek lazım. Herkes birşeylerin yanlış olduğunu biliyor ama bu yanlışa uyduğunu görmezden geliyor. Bu ‘boş’ insanları devletimiz kendi eli ile yetiştiriyor ve insanlar vergileri ile bu eğitim sistemini destekliyor. Eğitim bu ise ben vergi kaçıracağım!

İşin tek yolu okuyabilmek, anlayabilmektir. Başkalarının okuyup anlatması değildir. Eğitim sistemi iyileştirilmemelidir, değiştirilmelidir…

DNS ayarlarımı değiştirip yeniden internete bağlanacak olsam indireceğim dosyaya yeniden başlamam gerekecek, bu zamanı değerlendireyim derken bilmeyenlere bu yasaklardan nasıl kurtulacağımızı anlatmak istedim. Üşenmedim, yabancısı için bazı ekran görüntülerini paint’te kesip biçip yazıya ekledim. Bu dersimizde “youtube’a yasaları atlatarak nasıl erişiriz”i göreceğiz. Tübitak’a kapak olan gösterilerden sonra, bu yazıyı da gönlümden Ankara 1. Sulh Ceza Mahkemesi’ne atfediyorum.

İlk olarak ‘Ağ Bağlantıları’nı açıp kullandığınız ağ bağlantısına sağ tuş ile tıklayın. Açılan pencereden ‘Özellikler’ sekmesine tıklayın.

*

*

Karşınıza açılan pencerede “İnternet Erişim Kuralları (TCP/IP)” seçeneğine çift tıklayın.

-

-

Karşınıza gelen pencerede “Aşağıdaki DNS sunucu adreslerini kullan” seçeneğini işaretleyin ve aşağıdaki ilk satırlara sırası ile 208.67.222.222 ve 208.67.220.220 DNS adreslerini yazın. ‘Tamam’ butonuna tıklayıp pencereden çıkın. ‘Ağ Özellikleri Penceresi’nde de ‘Tamam’ butonuna tıkayıp bilgisayarınızın ağa yeniden bağlanmasını bekleyin.

Artık Telekomünikasyon İletişim Başkanlığı’nca uygulanan yasakların neredeyse tamamından muafsınız. Gezin, tozun, eğlenin. Boş olduğunuz bir ara da www.opendns.com adresine uğrayın Mahkeme benim blogu da kapatırsa demeyeceğim, zira siz artık yasak tanımıyorsunuz

Her şeyden önce unutmamak gerekir ki bu yarış dayanıklılık üzerine kurulu. Yarıştan önce antrenman programınızı bu yönde ele almak daha verimli olacaktır. Tabii fiziksel antrenmanın yanında kafa olarak da kendinizi çekeceğiniz eziyete ve zorluklara hazırlamanız gerekecek ki tavşan deliğine düşen masal kahramanı gibi hissetmeyin. Kendi antrenman programımı söyleyecek olursam son üç hafta iki kısımdan oluşan bir antrenman seyri takip ettim. İlk gün 8 ile 10 bin metre arası çok hızlı olmayan koşu üstüne çok hızlı olmamak sureti ile yaklaşık 200 metre merdiven antrenmanı yaptım. (Sahil yolunda koştuğum için yokuş eksiğini merdiven antrenmanı ile kapatmak istedim.) İkinci kısımda ise imkanlar dahilinde üst gövde için ağırlık ve mekik gibi temel hareketler yaptım. Yarıştan birkaç gün önce ise antrenmanları sonlandırıp dinlendim.

Kafa olarak hazırlanmaktan bahsedecek olursak, sene içinde antrenman koşularında özellikle yokuşlarda çocuk gibi mızmızlanırken yarış öncesi yaptığım antrenmanlarda disiplinli olmaya özen gösterdim. Antrenman öncesinde belirlediğim hedefi bir adım bile eksik olmadan koştum ve mutlaka merdiven antrenmanı yaptım. Çok zorlandığım anlarda yarışma sırasında tırmanacağım dağları ve o zaman çekebileceğim güçlükleri düşündüm. Aslında yarış öncesi fark ettiğim şeylerden biri de spor yaparken kazanmak adına değil de zevk almak adına çaba göstermek gerektiğiydi. Hazırlık aşamalarında yarışa zevk için gideceğimi düşündüm ve yarış boyunca bunu kendime hatırlattım. Fark ettim ki bu sayede işler daha kolay yürüyor.

Yarış süresince kullanılacak malzemeler ise teknik ve beni aşan konular. Çadır, uyku tulumu, çanta gibi şeyleri daha tecrübeli insanlara danışmak gerektiği görüşündeyim. Ben partnerimin malzemelerini kullandığım için şanslıydım. Bu tür malzemeler pahalı ve her zaman bulunamayan şeyler olduğu için eksik olanları çok önce tamamlamaya başlamak gerekir diye düşünüyorum. Biz de bunların planlamasını birkaç ay önceden yapmıştık.

Malzemeler toplamda ne kadar hafif olursa zorluk derecesi de bir o kadar azalacaktır. Tayt, hafif üst ve hafif kumaştan üretilmiş basit polarlar yarış bence ideal kıyafetler. Çok önemli konulardan biri de ayakkabı. Ayakkabının da mümkün mertebe hafifi ve tabanı dişli olanı tercih edilmeli. Derin dişleri olmayan ayakkabılar ile yokuşları hızlı inerken ayakta kalmak büyük beceri. Ben çok hafif ve rahat bir ayakkabı kullandım (Adidas Superstar) fakat derin dişleri olmadığı için çok zorlandım. Toprağın nemli olduğu yerlerde pekçok defa düştüm. Yarışta kullanmayı düşündüğünüz ayakkabıların alternatifi varsa uzun bir yürüyüş ile test etmenizi tavsiye ederim. Ayaklarınız su toplar ise yarış tam bir eziyet olur.

Yarış esnasında her an yağmur yağabileceği için bunun için bir dizi önlem almak yararınıza olacaktır. Çantalarınız için mutlaka yağmur koruyucunuz olsun. Yağmur koruyucuyu kullandıktan sonra işinizi sağlama almak adına çamaşırlarınızı naylon torbaya koyabilirsiniz. Ara kampta kuru elbiseler size ikinci gün için iyi bir mola imkanı sunarken moralinizi de düzeltir. Eğer yanınıza tuvalet kağıdı aldıysanız bunu da mutlaka torbaya koyun ve selametinden emin olun Fakat bir dahaki yarışma adına biz iki üç paket selpak mendil götürmeye karar verdik, bu da iyi bir alternatif. Son olarak zaman kaybetmemek için yağmurluklarınızı hemen uzanabileceğiniz bir yerde saklamanızı tavsiye ederim.

Yemek konusunda da bir şeyler söyleyip yazımı bitirmek istiyorum. Cam kavanoz veya metal teneke içinde yemek götürmemek akıllıca olacaktır. Mümkün olduğunca kalorili yiyecekler götürün. Eğer sandviç yaptıysanız arasına sadece peynir koymanız yeterli. Domates veya salatalık daha kolay küflenmesine sebep olur. Kuru yemiş, özellikle tuzlu fıstık eksik edilmemeli. Eğer midenizden herhangi bir rahatsızlığınız yok ise yarış esnasında bal müthiş bir enerji kaynağı ve çok çabuk etki ediyor. Cevizli sucuk ve helva ise önemli nimetler

Umarım yazdıklarım hazırlık aşamasında biraz yardımcı olabilir. Daha önce katılan insanlarla ne kadar fikir alışverişi yaparsanız sizin için o kadar karlı olacaktır. Yarışmaya gitmeden önce bir her şeyi içeren bir liste hazırlayın ve eksik olmadan ana kampa gittiğinize emin olun. Sağlık raporunu evde unutmanız tecrübe ile tavsiye edilmez Bol şans dilerim.

Reklam çok şey anlatıyor aslında. Hepimizin ortak hayalleri var ve çok açık ki bunları erteliyoruz. Motorsiklet, dünya turu, tatlı bir köpek… Bunları istemeyen yoktur (bayanların ne dediklerini duyuyor gibiyim).

Fakat hayallerimizi çok küçük yaşta bırakıyoruz. Hayatın gerçekleri tam bir tokat gibi iniyor insanın suratına ve artık hayallerin suretinden bile korkar oluyoruz. Öyle bir kalıp var ki bize zorlatılan, dayatılan, hergün medya ile hatta devlet eli ile aşılanan.

Düşünün ki bir ufak çocuk var. Babasının motorsikletine binip hayaller kuruyor. Ağzı ile sesler çıkarıyor, direksiyon ile oynuyor. Halbuki altındaki uçan teneke. O uçan teneke bir anda uzay gemisi oluveriyor. Uzayda yaşıyor çocuk sanki. Jüpiter’e doğru inişe geçerken Samanyolu sağda kalıyor. Uzay korsanlarına karşı yanında Turist Ömer ile savaş veriyor. O çocuk orada tüm insanlığa faydalı olmayı düşlüyor. İşte o günden sonra süper kahraman olmak istiyor.

Aynı çocuk okula başlıyor. Sancılı bir eğitim sürecinden sonra hayat garantisi için öğretmen olmayı seçen bir ‘öğretmenin’ eline düşüyor. Çizgilerden rakamlara, harflere yavaş yavaş öğreniyor, büyük ihtimal ile öğretiliyor. Aylar ve üstüne yıllar geçiyor. Çocuğumuz artık tamamen hayalleri hali ile amacları olmayan yaratık eğitimcilerin eline bırakılıyor. Giymesi gerek kıyafet daha 12 yaşında diretiliyor ve memuriyet günleri başlıyor. Bahçede koşuşturduğu için öğretmenlerden azar işitiyor, yeri geliyor dayak yiyor.

Vakit hızla akıp gidiyor. Aç insanların olduğu ve bunun normal karşılandığı bir ülkede sanattan ve kişisel eğitimden nasıl uzak kaldığını ortada. Para kazanabilmek için tek umut üniversite ve yoğun dersane eğitiminden ve geride bıraktığı yıllardan sonra çocuğumuz sınava giriyor. Universite eğitimi alabilecek şanslı kesimden oluyor ve aile tarafından iyi para bıraktığı için matematik bölümü seçiliyor.

Estetik ve tat duygusundan yoksun çocuğumuz üniversitede de ister istemez çalışmaya devam ediyor. Yarı aç da olsa okuyabilmek için muhtaç olduğu bursunu kaybetmemek için var gücü ile çalışıyor. 20 yaşına kadar aramadığı zevkleri yakalayabileceği tek ortamı da çalışarak geçiriyor. Fırsatın farkında olsa da dünya güllük gülistanlık değil. Tat almak pahalı. Her ne kadar Tayyip “artık parasızlıktan kimse okuyamadım demeyecek” dese de aldığı devlet bursu yurt ücretinin bir buçuk katı. Pedagoji derslerini ezber ile geçtikten sonra artık yetişkin çocuğumuz hazır.

Genç eğitimcimiz zorlu bir KPSS döneminden sonra atandığı okulda yeni öğrenciler yetiştirmeye başlıyor ve belediye otobüsünde olgun davranmayan 10 yaşındaki çocukları azarlıyor. Kısaca sisteme ayak uyduruyor.

Bizleri bu hale getiren sistem. Kimse kimseyi kandırmasın. Çok zor değil insanları hayalleri ile yaşatmak. Ekonomik şartlar, eğitime ayrılan bütçe vs boş işler. Herkes bunun farkında. El kadar çocuğun koşucu olma hayalini elinden alanlar işin ekonomik boyutu ile ilgilenmiyor. Bir çocuk ülkesinin bir ağacını bilmiyor, memleketinin dağlarında yürüdüğünü hayal etmiyor. Soluğu dere kenarında alıp elini yüzünü yıkamıyor. Halbuki tenini yakan güneşin sıcağını nasıl alıyor buz gibi su…

Bu devirde terliğim kaybolsa sistemden bilirim. Sistem gayet açık efendim. Devlet kendi eli ile kendini sorgulamayan insan suretinde odunlar yetiştiriyor. İnsan olarak girdiğimiz devlet babanın okulundan bir odun olarak çıkıyoruz. Asla sorgulamıyoruz. Eğitim sisteminin temelini oluşturan “ne verirlerse onu al”a hayatta kalmak için dört el ile sarılıyoruz. İçinde olduğumuz durumu düşünmüyoruz. Bize doğuştan verilen değerleri hiç sorgulamıyoruz. Aslında biz hiç düşünmüyoruz…

Yazılacak, söylenecek çok şey var. Eğer bu yazıyı okuyan küçük bir arkadaşım varsa bilmesini isterim ki yapması gereken en son şey hayallerini bırakmak. Bizi lahanadan ayıran tek şey hayallerimiz. İnsanın kalbi hayaller olmadan çarpmıyor. Yapamazsın diyen hayallerden uzak yaratıklar hep olacak. Ufak arkadaşım şimdiden anla ki bu yolda yalnızsın. Devlete, millete, Fazıl Say’a, Haydar Baş’a güvenme… Nurculara, CHP zihniyetine, milliyetçi geçinen sözde laiklik neferlerine hiç güvenme…