İnternette takip ettiğim birkaç gazete ve haber sitesi var. Bence haberlerin en önemli kısmı altlarındaki yorumlar. Çoğu zaman haberi değil de yorumu okumak için açıyorum. Yorumlar deneysel gözlemler gibi bence. İnsanoğlunu anlamanın kolay yanı. Ne hakkında ne düşünüyorlar direk sonuç. Sosyal olguları anlamaya çalışan, yeterince görüp geçirmemiş vatandaşlar için bulunmaz fırsat.

Pekçok saçma haber gördüm. Yorumların ise büyük kısmı saçma, aklı başında iki cümle yazan zor bulunuyor. Yani haber sitelerinin de flickr’dan pek farkı yok Az önce dikkatimi çeken şey şu haber altındaydı;

‘Büyükbabanızı yediğimiz için çok üzgünüz’,

Erromango Adası’nda yaşayan yerliler aradan 170 yıl geçmiş olsa da yedikleri misyonerin ailesinin 17 üyesinden özür diledi…

Haber nitelğini tartışmayacağım tabii ki. Benim dikkatimi çeken yorum ise;

” Gerçeği görmek lazım: tek bir kişi için bile, özür dilenirken, biz burada 90 yıldır aynı yalanı savunuyoruz hem de 1,5milyon can için. demek ki neymiş yamyamlar kadar bile uygar olamıyormuşuz.”

Bence tekrar düşünmek lazım. Herkes birşeylerin yanlış olduğunu biliyor ama bu yanlışa uyduğunu görmezden geliyor. Bu ‘boş’ insanları devletimiz kendi eli ile yetiştiriyor ve insanlar vergileri ile bu eğitim sistemini destekliyor. Eğitim bu ise ben vergi kaçıracağım!

İşin tek yolu okuyabilmek, anlayabilmektir. Başkalarının okuyup anlatması değildir. Eğitim sistemi iyileştirilmemelidir, değiştirilmelidir…

Bölüm insanları arasında uzun zamandır konuşulan fakat bir şekilde kimsenin ses çıkarmadığı, kimsenin bildiğini göstermediği bir konu üzerine yazmak istiyorum. Bugün bir öğretmen adayı olarak yetiştirildiğim güzel bölümüm, ODTÜ – Bilgisayar ve Öğretim Teknolojileri Bölümü, hakkında yazacağım.

Bölüm ve içindeki çağdaş eğitimciler hakkında yazabileceğim onlarca hikaye var. Açıkçası bunları yazarsam, hem yazının seviyesi düşer hem de ders sırasında yaşananları ifşa ettiğim için okuldan atılma ihtimalim doğar. İnsanların konuşma ve anlama bozukluklarından ziyade eğitim anlayışlarındaki hastalık ve sahtecilik hakkında konuşacağım.

Eğer bir Böte öğrenci adayı varsa bu yazıyı okuyan ve buraya gelerek bilim, araştırma ve ilerleme adına bir katkısı olacağını düşünyorsa bu arkadaş tekrar düşünsün. ODTÜ’de böte öğrencisi olmak demek sabahlara kadar ödev yapmak demektir ve gözün araştırma ve bilimde olsa da boşa kürek çekmektir bu ödevler. Ders kapsamında en ufak bir ders kazanımı için dahi materyal geliştirmen istenir senden, dersi eğlenceli hale getirmen istenir. Fakat sana hep birileri slaytlardan anlatır, ne olduğu belli olmayan ödevleri verir ve uğraşırsın sabahlara kadar. İnsanlar inanmadıkları şeyleri anlatır kısaca, inanmadıkları için uygulamazlar da. Zaten uygulama ile işleri de yoktur. Maaş ve doktora eğitimi tamamlanıp gidilecektir, tek amaç budur.

Eğer bu bölümde bir öğrenci iseniz, veritabanı dersinizde Access’te font size büyük harfle mi küçük harfle mi yazılır gibi bir soru çıkar karşınıza finalde. Tüm ödevlerde hedef belirlenmesi istenir hocalar tarafından ama kendi hedeflerine hiç uyulmaz, hedeflerin ne olduğu da önemli değildir. Bir şekilde ödev yaparsınız nasıl olsa. Eğer sorarsanız hiçbir şey öğrenmeden nasıl tam not alınacak proje yapılır anlatabilirim. Tabii ki aslında her saniye bize birşeyler kazandırır. Bu projelerden eğitim nasıl olmamalı onu öğrenirsiniz…

Bu bölümde öğrenci olmak, büyük burunlu hocalarla uğraşmak, onlardan daha kibirli bilmiş asistanlarla tartışamamaya çalışmaktır. Ellerine aldıkları kırmızı kalem ile utanmasalar alnınıza ’saçını kes’ diye geri bildirim yazarlar. Eksiksiz ödev isterler, herşey bilime dayanmalıdır. Fakat yaptıklarının değil bilim insanlık ile alakası yoktur.

Ders kapsamında fotoğrafınız, tahta önünde sıra ile fotoğrafınız çekilir. İsminiz karışmasın diye de elinize bir beyaz kağıt tutuşturulur, koskoca ‘BİLAL’ yazan. Fotoğraf makinesi olmayan Afrikalı kabile çocuklarıyız çünkü bizler. Fotoğraf çekip koyamayız internete… Sorumluluk nedir anlamayız da. Evet belki pekçoğumuz bu sorumluluğu alamayız hatta sorumluluk en fazla eve ekmek götürmektir bizim için. Fakat bizim sorumsuzluğumuzun sorumlusu, sorumsuz eğitimcilerdir. Üniversite öğrencisi sorumluluk nedir tek kelime duymadan mezun olur. Ya yüksek lisansa başlar üniversitede başımıza eğitimci kesilir ya da gider öğretmen olur hasta insanlar yetiştirir…

Bu bölümde öğrenci olursanız, forumlara yazdığınız notlandırılır. Size yeni bir şey yazmayacaksanız yazmayın, yaratıcı olun denir. Uymaya çalışırsınız. Fakat sadece bir başlık altında yüz tane cevap yazan arkadaşınız sizden yüksek puan alır değerlendirmede. Söylediklerinin tam tersine önemli olan nitelik değil niceliktir. Samimiyetten eser yoktur…

İnsan inamadığı birisinden ne öğrenebilir ki? Bu insanın ne söylediğine ne de yaptığına nasıl incancınız olur…

Son dersimizde hocamız, ‘Eğer insanları öğrenmeye motive edemiyorsanız, en azından içlerindeki motivasyonu öldürmeyin’ dedi. Tabii ki bunu bizlere söyledi, ne kendini ne de başka bir hocayı itham etmedi. Anlaması gereken bizlerdik çünkü bu cümleyi. Bir an cesaretimi toplasam, biraz benzin ile yaksam şu bölümü diye üşünüyorum bazen. Hocaların da işine gelir, sabah okula gelmeden maaş alırlar…

Hükümetin akaryakıta yaptığı son vergi zamlarından sonra vergi konusu aklıma iyice takılır oldu.  Bir vatandaşımız 10 liralık akaryakıt aldığında bunun yaklaşık 7 lirasını vergi olarak devlete ödüyor. Gerçekten acı bir manzara.

Aslında işlerin bu noktaya geldikten sonra hükümetin de yapabileceği bir şey yok, kendilerine göre. Dikkat ettiğiniz üzere köprü ve otobanlardan başlayan, tekel, kdv ve akaryakıt gibi ana başlıklar ile şenlenen zam haberleri açık bütçe habercisi. Ekonomik krizin etkisini azaltmak için vergi indirimine giden İngiltere’ye bakarsak krizin bizi teğet geçmiş olması lazım diye düşünebiliriz. Tabii ki düz mantık her zaman doğru sonuç vermiyor.

Aslında bu konuya girmişken çok sert şeyler yazmak istiyorum, özellikle üreticiye yapılanlar hakkında. Tarım, hayvancılır her şekilde nasıl öldürüldü. Üreten Türkiye nasıl ortadan kaldırıldı. Bu konuların daha çok referansa dayanması gerektiğini düşünüyorum ve ortada olan fakan sorulduğunda referans olmadan ıspatlanamayan durumu ekonomist ağabeyimiz Yiğit Bulut’un açıklamasını umuyorum.

Vergi üzerine sormak istediğim en önemli soru, devlen neden vergi alır? Çocukluğumuzdan beri bu vergiler bize yol, su ve elektirik olarak geri dönecek lafını duyuyoruz. Eksik kısım ise faturaları bizim ödediğimiz. Devlet zaten bizden aldığı para ile yaptığı yatırımda gene bizden aldığı para ile eleman çalıştırıyor. Hatta bu yatırımın güvenliğini bile ödediğim para ile karşılıyor gerek polis gerekse asker eli ile.  Ve ben bu otobandan geçerken para ödüyorum, memleketimin suyunu içemiyorum faturamın günü geçmiş ise.. Elektirik, doğal gaz gibi enerjinin çoğunu utanç içinde başka ülkelerden ithal ediyoruz. Bunların bakım ücretlerini dahi faturalarımızdan kesiyor devlet. Hatta tüm bu harcamalarımızdan bir de vergi alıyor.

Utanç kaynağı binlerce göçmeni ülkemizde çalışıp memleketindeki ailesini doyuran Ermenistan’dan elektirik almamız mı yoksa bundan vergi almamız mı bilemedim. Fakat ortada yanlış şeyler olduğu kesin.

Mesela devlet taşıt vergisini neden alır? Zaten gümrük vergisi ile başlayan ve kdv ile sonlanan hatta buradan sonra da satıcının gelir vergisi, stopaj vergisi ve hatta onun tüketimleri ile ödenen yeni vergileri sayarsak bu kuyruk sonsuza dek uzar gider. Teferruata girmezsek vergisi fazlasıyla ödenmiş bir malın vergisini devlet her yıl tekrar tekrar alıyor…

Devlet köprülerden neden vergi alır? Zaten vergiler ile yaptığı yatırımdan bir de kar etmeye mi çalışır. Şimdi düşünebilirsiniz, iyi de Van’da oturan vatandaş İstanbullu iş adamının köprü masrafını ödemesin, herkes kullandığı kadarını ödesin kardeşim. O zaman devlet neden Vanlı vatandaşın parası ile kullanmayacağı köprüyü yapıyor?

Devlet vergi ile topladığı paralar ile hizmeti gene paralı yapıyorsa yapmasın. Bir şirket gelsin kendi parası ile kursun köprüyü biz de parasını verelim geçelim. Madem herkes geçtiği kadarını ödeyecek, devlet bizden vergi almasın. Ordu masrafını kişi başı bölüşelim, her sene 50 lira mı mesela verelim. Devlet bizden gene vergi almasın. Hastaneler de keza aynı sistem. Sosyal güvence nedir? Çalışan kesimin ödediği paylar ile çalışmayan kesimin sağlık masraflarının ve hayati ihtiyaçlarının karşılanmasıdır. Yani emeklinin, yoksulun sağlık ücretlerini de ödeyen devlet değildir gene ama vergiyi devlet alır.

Öyleyse devlet neden vardır? Devlet sadece vardır. İşiniz düştüğünde size yüz dereden su getirtmek için vardır. Vergi borcu babadan oğula aktarılan tek borç olsun diye devlet vardır.

Sonuç olarak devlet vergiyi ne yapar? Dış borçların faizi olarak başka ülkerelere verir…

Artık kendini kaldıramaz hale gelen bilgisayarıma format attım. İnternetten anti-virüs programı indirirken bir yandan da youtube’dan videolara bakıp vakit geçireyim demiştim. Fakat youtube yazıp ctrl+enter’a bastıktan sonra farkettim ki erişim mahkeme kararı ile hala engelli. DNS ayarlarım sayesinde farkedememişim Türkiye’de yaşadığımı.

DNS ayarlarımı değiştirip yeniden internete bağlanacak olsam indireceğim dosyaya yeniden başlamam gerekecek, bu zamanı değerlendireyim derken bilmeyenlere bu yasaklardan nasıl kurtulacağımızı anlatmak istedim. Üşenmedim, yabancısı için bazı ekran görüntülerini paint’te kesip biçip yazıya ekledim. Bu dersimizde “youtube’a yasaları atlatarak nasıl erişiriz”i göreceğiz. Tübitak’a kapak olan gösterilerden sonra, bu yazıyı da gönlümden Ankara 1. Sulh Ceza Mahkemesi’ne atfediyorum.

İlk olarak ‘Ağ Bağlantıları’nı açıp kullandığınız ağ bağlantısına sağ tuş ile tıklayın. Açılan pencereden ‘Özellikler’ sekmesine tıklayın.

*

*

Karşınıza açılan pencerede “İnternet Erişim Kuralları (TCP/IP)” seçeneğine çift tıklayın.

-

-

Karşınıza gelen pencerede “Aşağıdaki DNS sunucu adreslerini kullan” seçeneğini işaretleyin ve aşağıdaki ilk satırlara sırası ile 208.67.222.222 ve 208.67.220.220 DNS adreslerini yazın. ‘Tamam’ butonuna tıklayıp pencereden çıkın. ‘Ağ Özellikleri Penceresi’nde de ‘Tamam’ butonuna tıkayıp bilgisayarınızın ağa yeniden bağlanmasını bekleyin.

Artık Telekomünikasyon İletişim Başkanlığı’nca uygulanan yasakların neredeyse tamamından muafsınız. Gezin, tozun, eğlenin. Boş olduğunuz bir ara da www.opendns.com adresine uğrayın Mahkeme benim blogu da kapatırsa demeyeceğim, zira siz artık yasak tanımıyorsunuz

4-5 Temmuz 2009’da Bolu’da DASK (Doğa Araştırmaları, Sporları ve Kurtarma Derneği) tarafından düzenlenen Dağ Maratonu’nda müthiş bir hafta sonu geçirdim. Macera severlerin ‘challenge’ dedikleri, meydan okumaya bizzat şahit oldum. “No pain, no gain” diyerek tırmandığımız dağlar, kat ettiğimiz yolar şimdi tatlı bir anı iken bir dahaki Dağ Maraton’u için kendime ve blog aracılığı ile diğer macera severlere bazı notlar aktarmak istiyorum. Yarışmanın zevki, insan üzerinde bıraktığı etkileri ve bu kültürü paylaşan insanlar ile geçirilmiş günlerin tadını başka bir yazı konusu olarak erteleyerek yarışmaya katılacaklar için ufak tavsiyelerde bulunacağım. Yarışa ilk kez katılmama rağmen tecrübeli ortağımdan aldığım tavsiyeler ve yardımlar sayesinde alnımın akı ile işin içinden çıkabildim. Yarışma adına tek tecrübem orta mesafeli parkur olduğu için yazdıklarımı bu mesafe adına değerlendirmek daha doğru olacaktır.

Her şeyden önce unutmamak gerekir ki bu yarış dayanıklılık üzerine kurulu. Yarıştan önce antrenman programınızı bu yönde ele almak daha verimli olacaktır. Tabii fiziksel antrenmanın yanında kafa olarak da kendinizi çekeceğiniz eziyete ve zorluklara hazırlamanız gerekecek ki tavşan deliğine düşen masal kahramanı gibi hissetmeyin. Kendi antrenman programımı söyleyecek olursam son üç hafta iki kısımdan oluşan bir antrenman seyri takip ettim. İlk gün 8 ile 10 bin metre arası çok hızlı olmayan koşu üstüne çok hızlı olmamak sureti ile yaklaşık 200 metre merdiven antrenmanı yaptım. (Sahil yolunda koştuğum için yokuş eksiğini merdiven antrenmanı ile kapatmak istedim.) İkinci kısımda ise imkanlar dahilinde üst gövde için ağırlık ve mekik gibi temel hareketler yaptım. Yarıştan birkaç gün önce ise antrenmanları sonlandırıp dinlendim.

Kafa olarak hazırlanmaktan bahsedecek olursak, sene içinde antrenman koşularında özellikle yokuşlarda çocuk gibi mızmızlanırken yarış öncesi yaptığım antrenmanlarda disiplinli olmaya özen gösterdim. Antrenman öncesinde belirlediğim hedefi bir adım bile eksik olmadan koştum ve mutlaka merdiven antrenmanı yaptım. Çok zorlandığım anlarda yarışma sırasında tırmanacağım dağları ve o zaman çekebileceğim güçlükleri düşündüm. Aslında yarış öncesi fark ettiğim şeylerden biri de spor yaparken kazanmak adına değil de zevk almak adına çaba göstermek gerektiğiydi. Hazırlık aşamalarında yarışa zevk için gideceğimi düşündüm ve yarış boyunca bunu kendime hatırlattım. Fark ettim ki bu sayede işler daha kolay yürüyor.

Yarış süresince kullanılacak malzemeler ise teknik ve beni aşan konular. Çadır, uyku tulumu, çanta gibi şeyleri daha tecrübeli insanlara danışmak gerektiği görüşündeyim. Ben partnerimin malzemelerini kullandığım için şanslıydım. Bu tür malzemeler pahalı ve her zaman bulunamayan şeyler olduğu için eksik olanları çok önce tamamlamaya başlamak gerekir diye düşünüyorum. Biz de bunların planlamasını birkaç ay önceden yapmıştık.

Malzemeler toplamda ne kadar hafif olursa zorluk derecesi de bir o kadar azalacaktır. Tayt, hafif üst ve hafif kumaştan üretilmiş basit polarlar yarış bence ideal kıyafetler. Çok önemli konulardan biri de ayakkabı. Ayakkabının da mümkün mertebe hafifi ve tabanı dişli olanı tercih edilmeli. Derin dişleri olmayan ayakkabılar ile yokuşları hızlı inerken ayakta kalmak büyük beceri. Ben çok hafif ve rahat bir ayakkabı kullandım (Adidas Superstar) fakat derin dişleri olmadığı için çok zorlandım. Toprağın nemli olduğu yerlerde pek çok defa düştüm. Yarışta kullanmayı düşündüğünüz ayakkabıların alternatifi varsa uzun bir yürüyüş ile test etmenizi tavsiye ederim. Ayaklarınız su toplar ise yarış tam bir eziyet olur.

Yarış esnasında her an yağmur yağabileceği için bunun için bir dizi önlem almak yararınıza olacaktır. Çantalarınız için mutlaka yağmur koruyucunuz olsun. Yağmur koruyucuyu kullandıktan sonra işinizi sağlama almak adına çamaşırlarınızı naylon torbaya koyabilirsiniz. Ara kampta kuru elbiseler size ikinci gün için iyi bir mola imkanı sunarken moralinizi de düzeltir. Eğer yanınıza tuvalet kağıdı aldıysanız bunu da mutlaka torbaya koyun ve selametinden emin olun Fakat bir dahaki yarışma adına biz iki üç paket selpak mendil götürmeye karar verdik, bu da iyi bir alternatif. Son olarak zaman kaybetmemek için yağmurluklarınızı hemen uzanabileceğiniz bir yerde saklamanızı tavsiye ederim.

Yemek konusunda da bir şeyler söyleyip yazımı bitirmek istiyorum. Cam kavanoz veya metal teneke içinde yemek götürmemek akıllıca olacaktır. Mümkün olduğunca kalorili yiyecekler götürün. Eğer sandviç yaptıysanız arasına sadece peynir koymanız yeterli. Domates veya salatalık daha kolay küflenmesine sebep olur. Kuru yemiş, özellikle tuzlu fıstık eksik edilmemeli. Eğer midenizden herhangi bir rahatsızlığınız yok ise yarış esnasında bal müthiş bir enerji kaynağı ve çok çabuk etki ediyor. Cevizli sucuk ve helva ise önemli nimetler

Umarım yazdıklarım hazırlık aşamasında biraz yardımcı olabilir. Daha önce katılan insanlarla ne kadar fikir alışverişi yaparsanız sizin için o kadar karlı olacaktır. Yarışmaya gitmeden önce bir her şeyi içeren bir liste hazırlayın ve eksik olmadan ana kampa gittiğinize emin olun. Sağlık raporunu evde unutmanız tecrübe ile tavsiye edilmez Bol şans dilerim

Akbank ve Boyner Holding’in yeni kredi kartı FishCard harika bir reklam ile tanıtılıyor. Reklamı izlemeyeniniz yoktur herhalde. Başarılı olduğu kesin. Başarılı olmanın yanında pek de duygusal hatta arabesk diyebileceğimiz kadar. Reklam hakkında kimle konuştuysam tepkileri ortaktı. Herkes bir ağlamaklı olmuş… Anlaşılan o ki herkes erteliyor hayallerini.

Reklam çok şey anlatıyor aslında. Hepimizin ortak hayalleri var ve çok açık ki bunları erteliyoruz. Motorsiklet, dünya turu, tatlı bir köpek… Bunları istemeyen yoktur (bayanların ne dediklerini duyuyor gibiyim).

Fakat hayallerimizi çok küçük yaşta bırakıyoruz. Hayatın gerçekleri tam bir tokat gibi iniyor insanın suratına ve artık hayallerin suretinden bile korkar oluyoruz. Öyle bir kalıp var ki bize zorlatılan, dayatılan, hergün medya ile hatta devlet eli ile aşılanan.

Düşünün ki bir ufak çocuk var. Babasının motorsikletine binip hayaller kuruyor. Ağzı ile sesler çıkarıyor, direksiyon ile oynuyor. Halbuki altındaki uçan teneke. O uçan teneke bir anda uzay gemisi oluveriyor. Uzayda yaşıyor çocuk sanki. Jüpiter’e doğru inişe geçerken Samanyolu sağda kalıyor. Uzay korsanlarına karşı yanında Turist Ömer ile savaş veriyor. O çocuk orada tüm insanlığa faydalı olmayı düşlüyor. İşte o günden sonra süper kahraman olmak istiyor.

Aynı çocuk okula başlıyor. Sancılı bir eğitim sürecinden sonra hayat garantisi için öğretmen olmayı seçen bir ‘öğretmenin’ eline düşüyor. Çizgilerden rakamlara, harflere yavaş yavaş öğreniyor, büyük ihtimal ile öğretiliyor. Aylar ve üstüne yıllar geçiyor. Çocuğumuz artık tamamen hayalleri hali ile amacları olmayan yaratık eğitimcilerin eline bırakılıyor. Giymesi gerek kıyafet daha 12 yaşında diretiliyor ve memuriyet günleri başlıyor. Bahçede koşuşturduğu için öğretmenlerden azar işitiyor, yeri geliyor dayak yiyor.

Vakit hızla akıp gidiyor. Aç insanların olduğu ve bunun normal karşılandığı bir ülkede sanattan ve kişisel eğitimden nasıl uzak kaldığını ortada. Para kazanabilmek için tek umut üniversite ve yoğun dersane eğitiminden ve geride bıraktığı yıllardan sonra çocuğumuz sınava giriyor. Universite eğitimi alabilecek şanslı kesimden oluyor ve aile tarafından iyi para bıraktığı için matematik bölümü seçiliyor.

Estetik ve tat duygusundan yoksun çocuğumuz üniversitede de ister istemez çalışmaya devam ediyor. Yarı aç da olsa okuyabilmek için muhtaç olduğu bursunu kaybetmemek için var gücü ile çalışıyor. 20 yaşına kadar aramadığı zevkleri yakalayabileceği tek ortamı da çalışarak geçiriyor. Fırsatın farkında olsa da dünya güllük gülistanlık değil. Tat almak pahalı. Her ne kadar Tayyip “artık parasızlıktan kimse okuyamadım demeyecek” dese de aldığı devlet bursu yurt ücretinin bir buçuk katı. Pedagoji derslerini ezber ile geçtikten sonra artık yetişkin çocuğumuz hazır.

Genç eğitimcimiz zorlu bir KPSS döneminden sonra atandığı okulda yeni öğrenciler yetiştirmeye başlıyor ve belediye otobüsünde olgun davranmayan 10 yaşındaki çocukları azarlıyor. Kısaca sisteme ayak uyduruyor.

Bizleri bu hale getiren sistem. Kimse kimseyi kandırmasın. Çok zor değil insanları hayalleri ile yaşatmak. Ekonomik şartlar, eğitime ayrılan bütçe vs boş işler. Herkes bunun farkında. El kadar çocuğun koşucu olma hayalini elinden alanlar işin ekonomik boyutu ile ilgilenmiyor. Bir çocuk ülkesinin bir ağacını bilmiyor, memleketinin dağlarında yürüdüğünü hayal etmiyor. Soluğu dere kenarında alıp elini yüzünü yıkamıyor. Halbuki tenini yakan güneşin sıcağını nasıl alıyor buz gibi su…

Bu devirde terliğim kaybolsa sistemden bilirim. Sistem gayet açık efendim. Devlet kendi eli ile kendini sorgulamayan insan suretinde odunlar yetiştiriyor. İnsan olarak girdiğimiz devlet babanın okulundan bir odun olarak çıkıyoruz. Asla sorgulamıyoruz. Eğitim sisteminin temelini oluşturan “ne verirlerse onu al”a hayatta kalmak için dört el ile sarılıyoruz. İçinde olduğumuz durumu düşünmüyoruz. Bize doğuştan verilen değerleri hiç sorgulamıyoruz. Aslında biz hiç düşünmüyoruz…

Yazılacak, söylenecek çok şey var. Eğer bu yazıyı okuyan küçük bir arkadaşım varsa bilmesini isterim ki yapması gereken en son şey hayallerini bırakmak. Bizi lahanadan ayıran tek şey hayallerimiz. İnsanın kalbi hayaller olmadan çarpmıyor. Yapamazsın diyen hayallerden uzak yaratıklar hep olacak. Ufak arkadaşım şimdiden anla ki bu yolda yalnızsın. Devlete, millete, Fazıl Say’a, Haydar Baş’a güvenme… Nurculara, CHP zihniyetine, milliyetçi geçinen sözde laiklik neferlerine hiç güvenme…

İki gecedir, 1 lt süt içiyorum. Fitness için kalsiyum gerekiyormuş öğrendim ve suyunu çıkardım işin. Normalde bir kaşık yoğurt veya bir bardak süt ile camış gibi uyuyabilen ben iki gecedir uyku halinden pek bir uzağım. Bu gece de uyuyamadım kalktım internetten biraz araştırma yaptım. Kalsiyumun fazlası uykuyu kaçırabiliyormuş. Her ne kadar süt ile laktik asit alsa da vücud bu sebepten dolayı uykuyu da kaçırabiliyormuş. Sınav zamanları içtiğim çok kahveden farkı yok. Gözlerim kapanmak istiyor ama bir şekilde açık kalıyorlar, bilmediğim bir sebepten dolayı. Final zamanı bir de sütü deneyeceğim…

Yalnız ertesi güne çok pis uyku yapıyor melet aklınıza olsun. 12 saat uyudum gene kendime gelemedim, üstüne bütün gün de uykum vardı. Kalsiyumcuklarımız o saatlerde işlerini bitirmiş uyumak istiyorlar. Derslerde kafam hep öne düştü, bazen öyle de kaldı..

Bütün suç sütte de değil gerçi. Bu gece uyutmayan yalnızca o değil…

Yasaklar ve otoriteye karşı tatlı sert, alaycı bir Sinan Çetin kısa filmi. Film 1934 yılında geçen bir hikayeyi anlatıyor. Esas konu ise o yıllarda dönem hükümetin radyolarda Türk müziğinini yasaklaması. Yerine ise Avrupa müziklerini zorlaması.  Pek çoğumuzun masum bir yasa sandığı şapka kanunu gibi Avrupa’dan gelen modern ve aydın yaşam tarzı ya da bilmediğimiz başka bir şey…  Özellikle filmde geçen “-Sazla batı oluğ mu lan?” bana “başörtüsü ile laiklik olur mu?”yu hatırlattı. Film bir kez daha göstermiş ki insanların kültürüne ve yaşam tarzına karışan devlet gerçekten tuhaf durumlara düşüyor, eziliyor, küçülüyor…

Bir 11 Mart daha… Bu seferki biraz değişik oldu ama… Ömrümün yaklaşık olarak üçte biri bu gece bitti… 01-06 gece nöbetimi düşünüyordum ki hayatımın ilk süpriz doğumgünü partisi çıkageldi… En güzel doğum günümdü… Hediyem ise görünürde Sünger Bob’du. Tabii ki esas hediye baska… Çok teşekkür ederim… Ne kadar teşekkür etsem azdır…

Mutlu yıllar efendim herkese! İlk defa evden uzakta gireceğim yeni yıla, ama burası da evim gibi oldu artık. Ben mutlu gireceğim inşallah yeni yıla… Umarım herkes benden çok daha fazla mutlu olur. Nice mutlu senelere!